Ο ταξιδευτής

Ταξιδεύω σε κόσμους μακρινούς Βουτάω βαθιά σε σκοτεινούς ωκεανούς Φυσά, ανταριάζει Βροχή και χαλάζι Ξυπνώ ναυαγός Ποτε ξανά μοναχός Έχω νέα πατρίδα Στον καθρέπτη την είδα Κατοικούσα για καιρό εκει Δεν είχα τα μάτια να δω πως ζούσα πάντα σε αυτή τη γη, από τότε που ήμουν παιδί.

Να ταξιδεύεις

«Ταξιδεύω στο γαλάζιο της ψυχής του κόσμου. Μαζευω κοχύλια, ακούω τα μυστικά των δελφινιών. Κάποιες φορες κοιτώ στα μάτια τον άνθρωπο, νιώθω τον πόνο του. Κάποιες φορές μετράω τα αστέρια. Σα κάποιο  πέφτει θαυμάζω το άπειρο που γεμίζει τις ελπίδες μας φως. Είναι τότε που νιώθω τη χαρα του ανθρώπου. …

Ανθρώπου φύση (ιστορία τρίτη)

Κινάει να πάει κάπου που του έχουν  ζητήσει οι φωνές μιας υποταγής, να φτάσει και να αγκυροβολήσει. Δίχως καράβι, μεσα σε ενα μπουκάλι γυάλινο κλείνεται και αφήνεται στο κύμα. Μήνυμα κουβαλά «αν θες ελεύθερος να ζήσεις πρέπει να μη φοβηθείς να κολυμπήσεις. Το σώμα του ειναι λευκό, γυμνό και ανέγγιχτο. …

Το ανήσυχο συννεφάκι

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα σύννεφο που είχε τις «μαύρες του». Ζούσε σε ένα μεγάλο σπίτι τρία στενά αέρος αριστερά από τον ήλιο και κάθε μέρα έβγαινε να παίξει με τα άλλα συννεφάκια αλλά κατέληγε σε καβγά μαζί τους . Τα άλλα σύννεφα του έλεγαν πως πάντα έψαχνε …

Ανθρώπου φύση (ιστορία δεύτερη)

Περπατούσε και έκλαιγε, έιχε δει ένα όνειρο κακο, έτσι έλεγε. Σιωπηλή και σκυθρωπη, πότε πότε γυρνούσε και έβλεπε τη θάλασσα. Έπειτα έκλεινε τα μάτια και έτρεμε από φόβο. Όταν ο ήλιος έχασε την δύναμη του και το χρώμα του  άρχισε να χλωμιαζει, εκείνη ξάπλωσε στην άμμο και ευχήθηκε να την …

Ανθρώπου φύση (ιστορία πρώτη)

Ξεβρασε η θάλασσα έναν θησαυρό. Παράμαλλο φτωχού ψαρά που με τη βάρκα του γυρεύει στα ανοιχτά ένα φάρο. Δίχως ψάρια, δίχως νερό, δίχως στεριά. Φοβάται και γονατιστός ξεκινά να προσεύχεται· Κύριε, συγχώρησε μου της αγωνίας τις παρορμήσεις, πριν μπω στη βάρκα μου, σαν βυζανιαρικο γκρίνιαζα πως στης παράγκας μου την …

Το τέλος

Δεν υπάρχει Διέξοδος Εμπειρια Θύμηση Παρόν και Μέλλον Συγχορδία Νοτες στριμωγμένες στο πεντάγραμμο Μιας  ζωής Σχεδόν ερωτευμένοι Εραστές μιας ιστορίας Δίχως Αρχή Δίχως Τέλος. Σ.Π.

Folly

It is the fact of doing what you do
It would be folly to make my dream come true
It was real love between me and you
It may be my body’ s trunk and it’s branches growing from you
It would be folly to elude you
It is the fact of being my hope you.

 

Άγονη γραμμή

Ειμαστε εδώ εμείς… παντού …για πάντα θεατές. Στο βάθος του ουρανού αναχωρούν τα όνειρα μας. Με μάτια κλειστά ακολουθείς τον Μαγο της φυλής. Το φυλαχτό, που σου δίνει, καρφώνεις στο κεφάλι και προχωράς μα δεν χωράς στο σώμα σου. Σε αυτήν τη διαδρομή, δίχως να ξέρεις πως, αφήνεις σαν ρούχο …