Ένα βιβλίο σκληρό όπως η ζωή

Θέλησα να διαβάσω το βιβλίο του Daniel Magariel έχοντας στο νου μου πως θα διαβάσω ένα εφηβικό μυθιστόρημα. Ο τίτλος, το οπισθόφυλλο που μιλάει για τον έφηβο ήρωα, των 12-13 χρόνων που μαζί με τον αδερφό του και τον πατέρα του μετακομίζουν «μετά το πόλεμο», όπως περιγράφει ο πατέρας το διαζύγιο με τη μητέρα, σε μια νέα πόλη και ένα νέο σπίτι, με είχαν πείσει πως το μυθιστόρημα αυτό απευθύνεται και σε εφήβους. Το διάβασα μέσα σε μια μέρα. Σε τρεις ώρες συγκεκριμένα. Και όταν το τελείωσα μπήκα φυσικά στη σελίδα των εκδόσεων Παπαδόπουλος να αναζητήσω το βιβλίο και να δω σε τι κοινό απευθύνεται. Ενηλίκων, διάβασα. Προφανώς έκανα λάθος. Έκανα όμως; Δεν είμαι σίγουρη.
Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο ήρωας και ο δύο χρόνια μεγαλύτερος αδερφός του μετακομίζουν μαζί με τον πατέρα τους μακριά από τη μητέρα. Για να κερδίσει το προνόμιο αυτό, πείθει τον γιο να πει ψέματα στην Πρόνοια για την μητέρα. Μια μητέρα που μαθαίνουμε πως κακοποιείται, αλλά πως οι γιοι την θεωρούν υπεύθυνη για την αναστάτωση και ένταση που προκαλεί στο σπίτι κάθε φορά που χάνει μια δουλειά. Το ματωμένο της κεφάλι αργεί να απασχολήσει τον ήρωά μας. Τα δύο έφηβα αγόρια έχουν γαντζωθεί στον πατέρα τους, ο οποίος τους καλλιεργεί την αίσθηση της ενότητας, της ομάδας –ανταποκρίνεται στην ανάγκη του «ανήκειν» που βιώνουν οι έφηβοι. Η αφήγηση μας εντάσσει σιγά σιγά στην εξάρτηση που δημιουργεί ο πατέρας αυτός στους γιους του, έχοντας ακυρώσει τη μητέρα. Ταυτόχρονα όμως και ο ίδιος αρχίζει σταδιακά να χάνεται μέσα στη δική του εξάρτηση από ναρκωτικές ουσίες που δημιουργούν έντονη επιθετικότητα και παράνοια. Κρακ και κοκαίνη την κάνουν την δουλειά.
Σε τι κοινό απευθύνεται λοιπόν αυτό το βιβλίο; Με μια αφήγηση που μοιάζει σχεδόν με καταγραφή ρεπορτάζ, που περιγράφει τις σκέψεις και τα συναισθήματα του μικρού γιου, θα έλεγα πως είναι ένα βιβλίο που περιγράφει την σκληρή καθημερινότητα πολλών παιδιών και εφήβων που ζουν με εξαρτημένους γονείς. Που αμφιταλαντεύονται ανάμεσα στην ανάγκη αυτοπροστασίας τους και προστασίας των γονιών τους. Που δεν έχουν ένα στήριγμα και ένα σημείο αναφοράς μέσα στην οικογένεια και την καθημερινότητα.
Διαβάζοντας πρόσφατα πάλι από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος τα πρακτικά συνεδρίου «Λογοτεχνία για παιδιά και εφήβους χωρίς ευτυχισμένο τέλος» που αναφέρονται στις δυστοπίες που βιώνουν οι έφηβοι στην προσπάθειά τους να ανεξαρτητοποιηθούν από τους γονείς τους, δυστοπίες που συναντούμε και στη λογοτεχνία που απευθύνεται στην ηλιακή αυτή ομάδα, σκέφτομαι πως το «Ένας από εμάς» θα μπορούσε να διαβαστεί από εφήβους πάνω των 15 χρόνων. Κυρίως γιατί το βιβλίο κλείνει με μια μικρή ελπίδα πως τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Γιατί η δυσκολία δεν βρίσκεται στην απόφαση, αλλά στην πράξη –γιατί στην πράξη πρέπει να προδώσεις πολλά από όσα πίστευες μέχρι στιγμής χωρίς δεύτερη σκέψη, γιατί στην πράξη πρέπει να ξεπεράσεις τον εαυτό σου και τους δικούς σου φόβους.
Δεν ξέρω που απευθύνεται τελικά αυτό το βιβλίο. Ξέρω πως χρειάζεται να το διαβάσουν όσο το δυνατό περισσότεροι. Γιατί αυτά που περιγράφει συμβαίνουν. Και όλοι συμπεριφερόμαστε σα να μην μας ενοχλούν, γιατί δεν συμβαίνουν πίσω από τη δική μας πόρτα. Ή μήπως όχι;

Daniel Magariel
Ένας από εμάς
μετάφραση: Μάνος Μπονάνος
εκδόσεις Παπαδόπουλος
ISBN: 978-960-569-846-1
Τιμή: 13,50 €
Ηλικία: 18+

    

 

Η Μαρία Σούμπερτ γεννήθηκε το 1979 στο Μόναχο της τότε Δ. Γερμανίας. Μεγάλωσε και ζει στην Αθήνα.
Έχει σπουδάσει Θεατρολογία και Δραματοθεραπεία και έχει ολοκληρώσει το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα του Παντείου Πανεπιστημίου «Πολιτιστική Πολιτική, Διοίκηση και Επικοινωνία».
Εργάζεται ως δραματοθεραπεύτρια.
Από το 1998 έχει μια σταθερή παρουσία στον χώρο του βιβλίου με μυθιστορήματα, παραμύθια και μεταφράσεις παραμυθιών από τα γερμανικά στα ελληνικά. Άρθρα της έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς σε εφημερίδες και περιοδικά.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *