Η αγάπη και οι έναστροι ουρανοί.

Ο Immanuel Kant έλεγε , «δυο πράγματα γεμίζουν το νου μου με διαρκώς αυξανόμενη απορία και φόβο: οι εναστροι ουρανοί πάνω μου και ο ηθικός νόμος μέσα μου»!
Έρχομαι καθημερινά σε επαφή με ανθρώπους που μου μιλούν για την μοναξιά και τη

δυσκολία που αντιμετωπίζουν στις διαπροσωπικές τους σχέσεις.

Έρχομαι καθημερινά σε επαφή με ζευγάρια που ζητούν να τα βοηθήσω να βρουν λύση στα ατελείωτα χάσματα που δημιουργούν με τους ψυχοσυναισθηματικους τους δυναμίτες, που εκρήγνυνται μέσα τους και πάνω τους. Έρχομαι καθημερινά σε επαφή με οικογένειες που μοιάζουν με μια άλλη Βαβέλ, απρόθυμοι να μιλήσουν μια γλώσσα κοινή.


Όσο είμαστε ζωντανοί θα ζούμε με τους γύρω μας κάτω από τον ίδιο έναστρο ουρανό και θα πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας απέναντι στην απόφαση και επιθυμία μας να συνυπάρχουμε με άλλους ανθρώπους! Δεν αρκεί ο έρωτας για να περάσουμε στο επόμενο επίπεδο, αυτό της αγάπης. Η αγάπη είναι ένα φυτό που για να ανθίσει θέλει μεγάλη υπομονή και επιμονή.
Αναρωτιόμαστε καθημερινά γιατί υπάρχει τόση διχόνοια και τοση απάτη στον κόσμο αλλά δεν έχουμε ποτε αναρωτηθεί τι κάνουμε εμεις σε σχέση με αυτό.

Δυστυχως πολλοί άνθρωποι, κάποτε θύματα μιας προβληματικής συμπεριφοράς σημαντικών δικών τους ανθρώπων, αναπτύσσουν ένα σκληρό περίβλημα, πιστεύουν πως ξέρουν καλύτερα από κάθε άλλο να διαβάζουν την ανθρώπινη συμπεριφορά.
Να αγαπάμε σημαίνει να μετακινούμε το κέντρο βάρους από το εγώ στο εμείς.

Για να γίνει βέβαια αυτό θα πρέπει να έχουμε βιώσει και εμείς το ίδιο, θα πρέπει καποιος να έχει αγαπηθεί για να μας αγαπήσει και εμάς. Θα πρέπει να έχει αισθανθεί την αγάπη συνυφασμένη με σεβασμό και κατανόηση ώστε να μας μάθει να αγαπάμε με τον ίδιο τρόπο.
Κάντε χώρο μέσα σας, μετακινείστε το κέντρο βάρους της κατανόησης και της αντίληψης σας.

Κοιτάξτε γύρω σας, κοιτάξτε τους συντρόφους σας, ακούστε τι λένε, τι επιθυμούν.

Ακούστε τι λέτε εσεις και τι επιθυμείτε και πάρτε λίγο χρόνο για σας ώστε να μπορείτε να προσφέρετε ποιοτικο χρόνο σε οσους αγαπάτε.
Οι άνθρωποι που αγαπούν δεν ερωτεύονται παράφορα, στέκονται με τα πόδια σταθερα στη γη και γνωρίζουν πως όσο είναι ζωντανοί θα υπάρχουν στη ζωη τους οι δυσκολιες και οι αγωνιες, δεν αισθάνονται όμως μοναξιά γιατί έχουν μέσα τους μια αίσθηση πληρότητας.
Οι άνθρωποι που αγαπούν δεν χρειάζονται «παραμύθια για να κοιμηθούν».

Οι άνθρωποι που αγαπούν κάνουν τα όνειρα τους πραγματικότητα, γιατί τα όνειρα τους έχουν ρίζες στην πραγματικότητα.

Οι άνθρωποι που αγαπούν συνυπάρχουν και αντιμετωπίζουν τη ζωη με υπομονή και επιμονή.

Οι άνθρωποι που αγαπούν σέβονται και πιστεύουν στον εαυτό τους μιας και έχουν βιώσει σεβασμο προς τους ίδιους και έχουν αγαπηθεί.

Οι άνθρωποι που αγαπούν μπορούν να αγναντεύουν τον έναστρο ουρανό και να μην φοβούνται το χάος γιατί τους ηρεμεί ο ηθικός νόμος μέσα τους.

…και μην ξεχνάτε,  πάντα υπάρχει μια ευκαιρία να βιώσουμε αγάπη για να μπορέσουμε να την προσφέρουμε και εμείς αργότερα, μπορούμε να ξεκινήσουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας. Δύσκολο το εγχείρημα αλλά μόλις ξεκινήσει η διαδικασία και περάσουν οι πρώτες δυσκολίες η ζωη  μας δεν θα είναι ποτε πια σκοτεινή… ή για να το πω πιο σωστά, δεν θα φοβόμαστε πια τόσο τα σκοτάδια!

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *