ΤΑΞΗ ΣΤΟ ΧΑΟΣ

 

«Από την πρώτη πινελιά, κηλίδα ή μολυβιά, η επιφάνεια αρχίζει να αποκτά ζωή και ξεκινάει ένας αγώνας επιβίωσης στοιχείων που αναμετριούνται και παλεύουν μεταξύ τους» γράφει ο Κατζουράκης και εγώ αναρωτιέμαι, έτσι δεν είναι τάχα η διαδρομή του ανθρώπου στη ζωή;
Μια «μουτζουρίτσα» που διαχέεται σε φόρμες και συνθέσεις, που άλλοτε χωρά και άλλοτε ξεχειλίζει και που το σύνολο των στοιχείων που τη συγκροτεί παλεύει και συγκρούεται στο εσωτερικό του με δυνάμεις σκοτεινές και επιθυμίες γεμάτες φως και χρώμα.

Υπάρχουν κάποια βιβλία που όταν τα διαβάσεις, δεν θα είσαι πια ο ίδιος.
Το ίδιο φυσικά συμβαίνει με όλα στη ζωή, ένα τραγούδι, ένα έργο, μια γνωριμία, μια ζωγραφιά, μια διάλεξη, ένα μάθημα.

 

Όταν έφτασα στην τελευταία σελίδα του βιβλίου του Κυριάκου Κατζουράκη, «Τάξη στο χάος», από τις εκδόσεις καλειδοσκόπιο, έκλεισα τα μάτια και αισθάνθηκα πως είχα επιστρέψει στην αγαπημένη μου αίθουσα (aula magna) στο πανεπιστήμιο που φοίτησα, μόνο που τούτη τη φορά μύριζε παστέλ , υδροχρώματα , τέμπερες, ακρυλικά , λάδια, καρβουνα, μολύβια, μολυβοκάρβουνα.

Ο συγγραφέας, σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ με τον Ι. Μόραλη (1963-1968)το 2005 εξελέγη καθηγητής στη σχολή καλών τεχνών στην ΑΠΘ, ήταν ιδρυτικό μέλος της ομάδας «5 Νέοι Έλληνες Ρεαλιστές».
Έχει κάνει πολλές ατομικές εκθέσεις, και συνεργάζεται στο θέατρο και τον κινηματογράφο με τη σύντροφο του Κάτια Γέρου.
Ο Κατζουράκης γράφει κάπου στην αρχή «η ψυχική δημιουργικότητα δεν χωρίζει το χρόνο σε παρελθόν και παρόν, έχει την τάση να πλησιάσει το όνειρο, να φυτέψει φτερά στον άνθρωπο, για να πετάξει στο μέλλον του», αυτή του η φράση και άλλες τόσες μέσα στο βιβλίο του με ανακούφισε και φώτισε ένα δωμάτιο μέσα στο σώμα που κατοικώ, αυτό της δημιουργικότητας.

Κάθε σελίδα αυτού του βιβλίου είναι ένα μονοπάτι γνώσης.
Ο καλλιτέχνης-συγγραφέας γράφει για τη ζωή του περιγράφοντας κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που χρωμάτισαν άλλοτε μουντά και άλλοτε έντονα τα αυστηρά και συγχρόνως εύθραυστα περιγράμματα της ελληνικής κοινωνίας.

Το βιβλίο αυτό είναι τρισδιάστατο, ξεφυτρώνουν εικόνες και πρόσωπα, παρελαύνουν ονόματα «μυθικά», όπως αυτά του Μόραλη και του Τσαρούχη.
Απόλαυσα τη διαδρομή της σκέψης του Κατζουράκη, με συγκίνησε, με προβλημάτισε, μου θύμισε τα χρόνια που βρισκόμουν μακριά από την Ελλάδα, την ονειρευόμουν και την κρατούσα μέσα μου σαν φυλαχτό και «κατάρα».

Για τον Μόραλη γράφει «κρατούσα κάθε λέξη του Μόραλη, είχα γεμίσει μέσα μου ένα ολόκληρο ντουλάπι με φράσεις και αντιδράσεις του στις σπουδές μου». Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό γέμισα και εγώ ένα ολόκληρο ντουλάπι με τις γνώσεις και τις εμπειρίες του Κατζουράκη. Δεν είμαι ζωγράφος, δεν είμαι πτυχιούχος καλλιτέχνης, όμως αισθάνθηκα τυχερή που έχει γραφτεί αυτό εδώ το βιβλίο γιατί δεν απευθύνεται μόνο σε όσους έχουν σπουδάσει σε σχολές καλών τεχνών, αλλά σε όλους όσους βρίσκουν παρηγοριά στη δημιουργικότητα, σε όσους ελπίζουν και δημιουργούν στη ζωή και μέσα από όλα όσα παράγουν διαχέουν την ενέργειά τους στο ανθρώπινο είδος.

Ο ίδιος λέει πως  η ετυμολογία της λέξης ζωγράφος είναι το επίθετο ζωός (ζωντανός) και το ρήμα γράφω. Ζωντανός γράφω ή γράφω τη ζωή. Η ίδια η γραφή είναι η εικόνα του λόγου, η ιστορία, η μετάδοση της εμπειρίας. Το ίδιο και η ζωγραφική

Σε ένα άλλο σημείο γράφει «Τυχερή η πόλη που έχει νερά που ρέουν και δεν λιμνάζουν, τυχερή σαν έχει σπίτια στις όχθες του ποταμού να ακούνε την ιστορία της που ταξιδεύει»,

έτσι τυχερή αισθάνομαι και εγώ γιατί το βιβλίο σας Κύριε  Κατζουράκη είναι ένα από εκείνα «τα ποτάμια» που ρέουν μπροστά από «το σπιτικό μου» και αγαλιάζει η ψυχή σαν ακούει την ιστορία του γιατί οι εμπειρίες και οι γνώσεις που μοιράζονται είναι η ελπίδα του ανθρώπου, και δίχως ελπίδα παύουμε να είμαστε ζωντανοί … τι νόημα έχει άλλωστε το χάος αν πάψει να ελπίζει στην τάξη … αλλά και ποια η αξία της τάξης αν πάψει να ελπίζει σε εκείνη το χάος που κουβαλάμε μέσα μας.

Καλή σας ανάγνωση.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *