Ποιές είναι οι περιβόητες κρίσεις πανικού;

Όλο και πιο συχνά καταφθάνουν, στα γραφεία των ειδικών της ψυχικής υγείας, «λαχανιασμένοι» και πανικόβλητοι οι ασθενείς που περιγράφουν να βιώνουν επαναλαμβανόμενες κρίσεις πανικού.

Οι καιροί ειναι δύσκολοι και για λόγους προπάντων οικονομικούς οι ασθενείς αργούν πολύ να χτυπήσουν την πορτα του ψυχοθεραπευτή, συνήθως προηγούνται ιατρικές εξετάσεις και ηρεμιστικά φάρμακα (που δεν θα οδηγήσουν πουθενά δίχως μια συστηματική ψυχοθεραπευτική διαδικασία).

Ισως φανούν ενδιαφέρουσες και βοηθητικές οι παρακάτω πληροφορίες (που συγκέντρωσα σε μια προσπάθεια να δώσω φως στο θεμα αυτο) ώστε να γίνει κατανοητός ο λόγος που συστήνεται πρώτα απο ολα η ψυχοθεραπευτική παρέμβαση για την αντιμετώπιση σε βάθος των κρίσεων πανικού.

•Οι κρίσεις πανικού εμφανίζονται συχνά σε περιόδους αλλαγών (εφηβεία, μέση ηλικία) ή ως αντίδραση σε έναν αποχωρισμό.

•Οι κρισεις πανικού διαρκούν μόνο λίγα λεπτά,  αυτα τα λεπτά ομως φαντάζουν αιωνας μιας και προκαλούν τρόμο στον ασθενή.

•Εκτός από τα σωματικά συμπτώματα με τα οποία εκδηλώνεται ο πανικός (αίσθημα πνιγμού, ζάλη, εφίδρωση, τρόμο των χεριών και ταχυκαρδία) πολλές φορές οι ασθενείς αυτοί βιώνουν και το αίσθημα επικείμενης καταστροφής. Το πρόβλημα των κρίσεων πανικού συνδέεται άμεσα με το ευρύτερο θέμα του άγχους, την προέλευσή του, τη σημασία και τη διαμόρφωσή του.

•Το πρόβλημα των κρίσεων πανικού συνδέεται άμεσα με το ευρύτερο θέμα του άγχους, την προέλευσή του, τη σημασία του και τη διαμόρφωσή του.

 

Φαίνεται πως ειναι συμαντικη η  επίδραση της μητέρας στο άγχος-πανικό του παιδιού όπως τονίζουν οι επόμενοι συγγραφείς:

– Ο Freud στο έργο του «Πέραν της αρχής της ηδονής» (1920) περιγράφει ότι ο εγκέφαλος περιβάλλεται από ένα προστατευτικό (ψυχολογικό) κέλυφος (φίλτρο) που το προστατεύει από υπερβολικά ερεθίσματα, το οποίο όμως μπορεί να διατρηθεί ή να σκιστεί. Για τα νήπια και τα μικρά παιδιά η λειτουργία αυτού του προστατευτικού φίλτρου γίνεται από τη μητέρα, διότι αυτή έχει από τη φύση της την ικανότητα να αξιολογεί τι ακριβώς μπορεί να ανεχθεί το παιδί κάθε φορά.

– Ο D. W. Winnicott στο βιβλίο του «Από την Παιδιατρική στην Ψυχανάλυση» ισχυρίζεται ότι η απειλή κατάρρευσης του εαυτού ή ο φόβος καταδίωξης απορρέουν από την αποτυχία της μητέρας να δέχεται και να επουλώνει το άγχος του παιδιού.

– Για τον Bion (1962) το άγχος καταστροφής αντιπροσωπεύει την αρχέγονη και φυσική μορφή επικοινωνίας που το μωρό προβάλλει στη μητέρα του, ώστε αυτή να μπορεί να το επωμιστεί και αργότερα να το επιστρέψει σ’ αυτό με μια ανεκτή μορφή. Αν η μητέρα αποτύχει, το άγχος γίνεται απερίγραπτος τρόμος. Σύμφωνα με αυτή την οπτική, η αντιμετώπιση του αρχέγονου άγχους καταστροφής δεν εξαρτάται από την ισχύ των βρεφονηπιακών ενστίκτων, αλλά από την ικανότητα της μητέρας να το αντιληφθεί, να το βιώσει και να καθησυχάσει το μωρό της.

– Τέλος, ο M. M. R. Khan στο έργο του «Η έννοια του συσσωρευτικού τραύματος»  (1963) περιγράφει τις επιπτώσεις του παρατεταμένου ψυχικού πλήγματος σ’ ένα παιδί όταν η μητέρα του επανειλημμένα αποτυγχάνει στο ρόλο της ως προστατευτικής ασπίδας και βοηθητικό Εγώ. Αυτή η μητέρα δεν αφήνει περιθώριο για μια επαρκή στρατηγική ρύθμισης και ψυχικής επεξεργασίας του άγχους του παιδιού και έτσι γίνεται η ίδια πηγή άγχους.

Ο θεραπευτικός ενδιάμεσος χώρος θα γίνει  η σκηνή, λοιπόν, που θα «παιχτεί » απο την αρχή ενα σενάριο που εχει κρυφτεί βαθιά  μεσα μας και ο θεραπευτής καλείται να αντέξει να ρυθμίσει και να επεξεργαστεί το ψυχικό υλικό του ασθενούς,που πάσχει απο κρίσεις πανικού, και στο οποίο εχει επενδύσει τα συναισθήματα και τις σκέψεις του. Ιδανικά ο θεραπευτής  καλείται να  βοηθήσει τον ασθενή  να ειναι σταθερός κ συνεπής στα θέματα για τα οποία τον καλεί η ζωη!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *